Nie mają bezpieczeństwa, miłości, okruszka szczerości czy dobroci od dzieci. Ubierają się w lumpeksach, żeby zaoszczędzone pieniądze dać swoim bliskim. Z reguły śpią niespokojnie, "chora" troska wybudza je kilka razy w nocy. Zagubione, poszukują odpowiedzi na nurtujące je pytania, poszukują szczęścia. Marzą o szacunku dla swojej osoby. Żyją z wielką tajemnicą. Nie chcą, żeby świat krytykował je za nieporadność. Ich nieumiejętnością jest to, że kochają zbyt mocno swoje dzieci, że zatraciły granice miedzy dobrocią a naiwnością, korzystaniem a wykorzystaniem. Matki narkomanów.

Chciałyby mieć rodzinę partnerską, gdzie każdy wiedziałby, co do niego należy, i nie zwalał odpowiedzialności za funkcjonowanie domu tylko na ich głowy. Chciałyby odzyskać swoje prawo do "normalnego" życia, w którym obowiązują jasne reguły, normy, zasady. Pochodzą z różnych domów, mają różne zawody. Są ofiarami przekonań, które przekazali im rodzice i świat. Boją się okazywać swoje prawdziwe uczucia, bo mogłyby zostać odrzucone. Zadręczają się, trzymając własne potrzeby w niedostępnych zakamarkach swojego Ja. Matki narkomanów.
Czują się zagrożone. Utrzymują wszystko pod kontrolą. Nienawidzą swojej bezsilności, nie akceptują tego, że ich dzieci mają wolność wyboru. Są przestraszone i poranione. W związku ze stratami, które przeżywają, tkwi w nich głęboko uczucie żalu. Manipulują sobą i czasami chcą manipulować światem. Mylą miłość z nadopiekuńczością. Matki narkomanów.
Bardzo głęboko tkwi w nich poczucie winy. Mają małą zdolność do odprężania się. Unikają konfliktów. Chcą, żeby wartości pielęgnowane przez nie pielęgnowali inni ludzie. Są rozgniewane na krytykę kierowaną w ich stronę. Mają obawy przed ludźmi, którzy posiadają władzę. Są wrażliwe na potrzeby innych osób. Nie chcą okazywać swoich prawdziwych uczuć, w życiu uprawiają aktorstwo. W samotności często płaczą. Często wspierają się lekami uspokajającymi, nasennymi, przeciwbólowymi. Swoje cierpienie ofiarują swoim dzieciom. Matki narkomanów....


Krzysztof Rubas