Narkomania jako problem społeczny pojawiła się w Polsce na przełomie lat 60/70 tych. Początkowo spowodowana była fascynacją subkulturą hippisowską, która barwnie przetaczała się wtedy przez świat, a głównie przez Stany Zjednoczone.

Z czasem pojawiały się nowe subkultury, nowe narkotyki i problem fali uzależnień również w Polsce. Eksperymenty „dzieci kwiatów” doprowadziły do powstania „polskiej heroiny”, potem przyszła pora na amfetaminę i inne syntetyczne narkotyki - bardzo zdradliwe i bardzo uzależniające. Dokładna liczba osób uzależnionych nie jest znana. Szacuje się ją jednak na nawet kilkaset tysięcy osób. Osób, które choć raz miały kontakt z narkotykami jest znacznie więcej. Przez te wszystkie lata zmienił się również obraz narkomana - z brudnego, przysypiającego hippisa przeistoczył się w zadbanego bywalca dyskotek, dziecko z dobrego domu, czy wreszcie ułożonego biznesmena.

Sam termin „narkomania” pojawił się na początku XX wieku i powszechnie oznacza uzależnienie od środków odurzających, czyli wprowadzających w stan odmienny od naturalnego, zmieniających percepcję i spoglądanie na świat.

Uzależnienie

Uzależnienie to cały zespół zjawisk fizycznych, psychicznych i społecznych, które powoduje nałóg. W 1968 roku WHO przedstawiła definicję uzależnienia od leków jako: „stan psychiczny, a czasem też fizyczny, wywołany interakcją między żywym organizmem a lekiem, charakteryzujący się zmianami zachowania i innymi zmianami, które zawsze związane są z przymusem okresowego lub ciągłego przyjmowania leku w oczekiwaniu na jego efekty natury psychicznej – a czasem celem uniknięcia złego samopoczucia, związanego z jego brakiem” ( Z.Thille, L.Zgirski: Toksykomanie: zagadnienia społeczne i kliniczne). Wszystkie definicje uzależnienia mocno akcentują przymus sięgnięcia po narkotyk, a więc upośledzenie kontroli nad używaniem danych środków.

Najistotniejsze cechy i objawy uzależnienia:

• nieodparty przymus przyjęcia narkotyku
  
• utrata kontroli nad przyjmowaniem narkotyku, dawkami
  
• psychiczna niemożność przerwania konsumpcji
  
• przyjmowanie narkotyku staje się konieczne by uniknąć przykrych doznań spowodowanych jego brakiem ( aby nie dopuścić do tzw. Zespołu abstynencyjnego)
  
• pojawienie się zespołu abstynencyjnego z powodu braku narkotyku w organizmie
  
• niekiedy wzrost tolerancji, tj. przyjmowanie większych dawek by uzyskać oczekiwany efekt
  
• zawężony krąg zainteresowań, skupiający się głównie na zdobyciu i konsumpcji narkotyku.
  

Uzależnienie fizyczne (fizjologiczne) to stała potrzeba zażywania narkotyku, która rozwinęła się w organizmie. Narkotyk wszedł w metabolizm organizmu i sam organizm bez danego środka nie jest w stanie normalnie funkcjonować. Nagłe odstawienie środka powoduje bardzo przykre objawy, zwane zespołem abstynencyjnym, aby więc zachować wewnętrzna homeostazę potrzeba jest ciągłego zażywania. Zespół abstynencyjny to grupa objawów czasem niebezpiecznych dla życia człowieka, ściśle uzależnione od rodzaju przyjmowanej substancji, wśród których są m.in. drgawki, bóle mięśni, wymioty, apatia, biegunka.

Uzależnienie psychiczne to stan emocjonalny powstały w wyniku przewlekłego przyjmowania danego środka zaburzającego naturalne funkcjonowanie organizmu, charakteryzuje się stałym psychiczną potrzeba sięgnięcia po narkotyk. Potrzeba ta jest przemożna i kompulsywna, nieodparta. Ta zależność rozwija się wcześniej niż uzależnienie fizyczne. Jest tym silniejsza im więcej dany środek narkotyczny potrzeb zaspokaja. Ponadto zależy od takich czynników jak właściwość samego narkotyku, czas przyjmowania, czynności, które towarzyszą przyjmowaniu narkotyku, niskiej samooceny jednostki oraz pozytywnych wrażeń po przyjęciu środków narkotycznych. To uzależnienie jest bardzo niebezpieczne, ponieważ silna chęć sięgnięcia po narkotyk, oraz pozytywny obraz środka mogą pozostać długo w świadomości osoby, nawet będącej już długotrwałym abstynentem i dlatego tak często zdarzają się powroty do narkomanii.

Uzależnienie społeczne związane jest z przyjmowaniem narkotyku w określonej grupie społecznej, od zależności od tej grupy. Jest tym silniejsze im więcej potrzeb dana grupa zaspokaja, grupa ta staje się z czasem grupą znaczącą w życiu narkomana. Poza tym samo środowisko narkomańskie jest bardzo aktywne w swych dążeniach do zacieśnienia więzi z narkomanem, poprzez podejmowanie wspólnych wysiłków by zdobyć narkotyk, pieniądze, organizować sobie czas, czy wzajemne przekazywanie sobie ważnych dla narkomanów informacji. Takie kroki zapewniają jednostce poczucie przynależności i akceptacji. „ Istota (uzależnienia społecznego) jest bardzo silne uzależnienie od grupy. Przynależność pociąga za sobą bezwzględne respektowanie panujących w niej zasad, obyczajów, rytuałów” (C.Cekiera: Toksykomania).

Marta Radek/linemed.pl

	1. Dodane przez pizzaicato w dniu - 10-01-2011 19:14 - Zarejestrowany
	pomimo iż problem narkomani jest znany od dawna, ludzie mają mały zasób informacji na ten temat, wiedzą kto to co to , jednak bardzo mało wiedzą, dzieci w szkołach zaczynają brać narkotyki bo ktoś im je daje pod nos, niestety dopiero po latach dowiadują się , że to nie był proszek z oranżadą , inni chcą "żeby dobrze się uczyć" inni żeby mieć prestiż w pracy, narkotyki są bardzo rozpowszechnione i choć tyle osób je zażywa bardzo mało osób zna tego wroga, nie długo zacznie być to normalne , za dużo propagand za legalizacją , za mało niestety jest ich przeciwników Zgłoszenia