Człowiek jest tak niesamowitym stworzeniem, że potrafi tworzyć teorie na tematy o których nie ma pojęcia w ogóle lub pojęcie ma bardzo blade. Stąd na przykład tak powszechna krytyka wymiaru sprawiedliwości (że niesprawiedliwy) na szczęście, lub nieszczęście nie dzieje się to za przyczyną jego ułomności (lub nie tylko), ale można nazwać to przypadłością ogólnoświatową. Każdy osądziłby lepiej i sprawiedliwiej, każdy ma coś do powiedzenia i dodania... Niesamowite...

Niesamowite jest to, że potrafimy ignorować fakt, że ktoś może znać się lepiej, mieć większy tytuł do wydania sądu lub zwyczajnie mieć wyłączność na pewnych spraw osądzanie. W końcu niesamowite jest to jak ważne jest w oczach Boga abyśmy takich postaw unikali w odniesieniu do innych osób. Żebyśmy nie osądzali kiedy nie mamy do tego prawa. Żebyśmy nie osądzali kiedy nie nam jest dane sądzić.

Zastanawiające jest to, że Bóg w sposób tak kategoryczny wypowiada się właśnie o tej tak powszechnej ludzkiej cesze. Moim zdaniem dzieje się tak, bo ta skłonność do osądzania wyrasta z grubego i paskudnego pnia, którym jest pycha właśnie. Ta sama, o której pisałem, że umiera piętnaście minut po śmierci człowieka. Pycha i osądzanie idące ze sobą w parze niczym przysłowiowe nieszczęścia... Ta pierwsza pozwala mi myśleć, że pewne sfery mojego życia są doskonałe i nie wymagają już żadnej pracy – w najgorszym wypadku sądzę, że sam wypracowałem godną pochwały postawę w danej dziedzinie. Ta druga sugeruje, że skoro sam w pewnej sferze jestem osobą niemal doskonałą to wiem w czym problem i potrafię to wytknąć jako osoba doświadczona a moja kompetencja do osądzenia wypływa z tego, że przecież jestem osobą, która „takiego grzechu nie popełnia, bo to przecież obrzydlistwo”

Kilka dni temu wspólnota kościoła katolickiego obchodziła rocznicę śmierci Jana Pawła II. Wiele już powiedziano na temat jego samego, tego kim był co mówił i dlaczego. Szczególnie głośno brzmi jednak głos tych chrześcijan, którzy nie są katolikami. Mniej lub bardziej uzasadniony zawierał w sobie pewną niepokojącą nutę. Oto Jan Paweł II wobec ogromu bałwochwalstwa i przekręcania ewangelii zbawiony wcale może nie być...

Dyskusje prowadzone szeptem po kątach wspólnot, lub wykrzyczane na forach internetowych. Wszystko to bardzo radykalne, dla niektórych bardzo bolesne. Jedno pytanie. Czy słuszne? Czy biblijne? Czy ludzie mówiący o biblijności postępowania wypowiadając się w kwestii zbawienia kogokolwiek potrafią postępować w tej sprawie biblijne ?? I nie chodzi mi tu o postać Jana Pawła II. Jego zostawmy na boku...

Stawiam inne pytanie. Czy mam jako człowiek prawo osądzić kto zbawiony będzie a kto nie? Czy mogę twierdzić, że przez bałwochwalstwo ktoś do nieba nie pójdzie? Czy mogę w ogóle stworzyć listę zachowań, które są karane piekłem? Pozwolę sobie przypomnieć, że Ci wszyscy, którzy potrafią wysłać swoją arbitralną decyzją kogoś do piekła podczas prowadzonych ewangelizacji z uśmiechem przyklejonym do ust głoszą zbawienie z łaski, że kto wyzna iż Jezus jest Panem i w sercu uwierzy zbawiony będzie, że nie będą zawiedzeni wzywający imienia Pańskiego. Jednak w zderzeniu z rzeczywistością dnia powszechnego w kościele głosi się piekło dla zboczeńców, bałwochwalców i złodziei.

Pytam jakim prawem? Kto ustanowił człowieka sędzią nad zbawieniem innych? Czy Bóg nie postępuje inaczej? Czy Bóg nie siedzi na kamieniu wypatrując syna marnotrawnego? Czy kiedy syn nadchodzi to ojciec zapoznaje go z całą listą rzeczy, których musi się pozbyć czego pilnować będą starsi bracia? Chwała Bogu, że nie. Chwała Bogu, bo On przyciska do serca każdego grzesznika w ten sposób, że miłość kruszy to „błoto”. On posyła swojego Ducha, który ludzi przekonuje o grzechu. On w osobistej relacji z człowiekiem wyjaśnia wszystko. Nie potrzebuje do tego zastępów „biblijnie wierzących”. On potrafi sam człowieka przekonać o grzechu, bo taki jest Duch Pocieszyciel, który człowiekowi jest dany.

Ta prawda musi wprawić nas w zakłopotanie. Musi poruszyć serce i wezwać do przemyślenia naszej postawy wobec innego człowieka.

Modlę się każdego dnia o to bym miał wystarczająco dużo pokory i miłości w sobie, bym mógł świecić Bożym światłem między ludźmi. Abym nie był ślepym legalistą potrząsającym biblią na grzeszników tego świata, ale miłosiernym samarytaninem, który opatruje rany ludzi poobijanych przez ten świat. Żeby ta sama miłość i pokora, które zaprowadziły Jezusa na krzyż, prowadziły też mnie na świadectwo temu światu, który wbrew temu co jest moim celem osadza co krok każdego człowieka. Bo łatwiej jest nazwać kogoś brudnym i niegodnym niż poświęcić życie ludziom, którzy tacy właśnie są. To jest niesamowite jak szybko zapominamy, że my wszyscy, też byliśmy brudni i niegodni, ale jednak zostaliśmy przyjęci...